When you feel very sad

I won’t be here, I will depart,

decayed in soil, like other men.

At the café dear to my heart,

waiters will not see me again.

Longing

Some raindrops hit the pane.

Suddenly, for you I long.

So seldom do we see each other,

In this city where we both belong.

Të qeverisësh si piktor

“Zot’ri ‘i sekond. K’tu është pronë private. Edhe s’keni asnji lloj t’drejte me hy k’tu pa pyt... Dilni aty jashtë dhe pastaj ankohuni”. Me këto fjalë u pritën (dhe u përcollën) gazetarët dhe aktivistët që kishin shkuar për të marrë pjesë në dëgjesën publike për projektin e stadiumit kombëtar. Mesazhi ishte i qartë: Qërohuni nga këtu ku vendoset për qytetin tuaj, dhe ikni e bëni zhurmë aty larg ku nuk bezdisni pushtetin.

E kush ka frikë nga modeli anglez në arsimin e lartë?!

Kam ndjekur këto ditë në media debatin për reformën në arsim, I ngritur mbi raportin e parë të komisionit për arsimin e lartë. Ky debat publik mendoj se  duhet përshëndetur pasi po vendos një standard të ri të hartimit të politikave në Shqipëri, duke I diskutuar ato pikërisht me ata që do t’i zbatojnë në të ardhmen. Sigurisht ky vlerësim vlen në momentin që diskutimi do të shërbejë për të pasuruar këtë politikë, dhe jo vetëm për të legjitimuar atë që është vendosur paraprakisht.