Të qeverisësh si piktor

“Zot’ri ‘i sekond. K’tu është pronë private. Edhe s’keni asnji lloj t’drejte me hy k’tu pa pyt... Dilni aty jashtë dhe pastaj ankohuni”. Me këto fjalë u pritën (dhe u përcollën) gazetarët dhe aktivistët që kishin shkuar për të marrë pjesë në dëgjesën publike për projektin e stadiumit kombëtar. Mesazhi ishte i qartë: Qërohuni nga këtu ku vendoset për qytetin tuaj, dhe ikni e bëni zhurmë aty larg ku nuk bezdisni pushtetin.

E kush ka frikë nga modeli anglez në arsimin e lartë?!

Kam ndjekur këto ditë në media debatin për reformën në arsim, I ngritur mbi raportin e parë të komisionit për arsimin e lartë. Ky debat publik mendoj se  duhet përshëndetur pasi po vendos një standard të ri të hartimit të politikave në Shqipëri, duke I diskutuar ato pikërisht me ata që do t’i zbatojnë në të ardhmen. Sigurisht ky vlerësim vlen në momentin që diskutimi do të shërbejë për të pasuruar këtë politikë, dhe jo vetëm për të legjitimuar atë që është vendosur paraprakisht.

Lessons from Albania

I must have been ten when my family was in a difficult economic situation, and I had to work a little bit. One day, as I was carrying some heavy stuff, a posh father and his son were passing by. As they saw me in that situation, the father addressed his son with more or less these words: ‘Listen to what I'm saying. If you don't study, you'll end up like him'. I felt awful that the father was using my difficult situation to scare his own son.

Gjashtë mësime (të panevojshme) nga Shullazi

Diçka rreth një vit më parë, teksa përpiqesha të përditësohesha mbi situatën politike në vend gjatë kohës që kisha munguar, mësova prej një studiuesi të krimit të organizuar emrin e Emiljano Shullazit. Miku im më tregoi episodin e një gazetari që ishte kërcënuar drejtpërdrejt prej tij, vetëm pse i kishte përmendur emrin në emision. Më tha gjithashtu se në përgjithësi as gazetarët dhe as politikanët nuk guxonin t’ja përmendnin emrin.